Sıkı bir disiplin vardır. Anne-babanın gözü sürekli çocuğun üzerindedir. Bütün hareketlerine müdahale edilir. Sürekli eleştirilir, korkması için aşırı sert davranılır.
Sevgi göstermenin zararlı olacağı, sevgi gösterildiğinde otoritenin sarsılacağı düşünülür.
Çocukla iletişime girilmez. Ailenin çocuktan beklentileri ve uyulması gereken kuralların nedenleri açıklanmaz. Sadece nasıl davranması gerektiği söylenir. Söz hakkı yoktur, fikri sorulmaz.
Her hatası eleştirilir, yargılanır, cezalandırılır. Çocuğun olumlu özelliklerini görmek yerine sürekli olumsuz özellikleri gündeme getirilir.
Fiziksel yada sözel hakaretler içeren cezalar verilir. Çocuk sürekli gergindir, her davranışında “yine mi hata yaptım?” kaygısını yaşar.
Çocukla çok fazla ihtiyaçlarına karşılık verecek düzeyde vakit geçirilmez ve ilgi gösterilmez. Çocuklar korktukları için anne ve babaya karşı edilgen( pasif ), uysal ve erdemli olmaktadır. Fakat içten içe anne babaya karşı düşmanlık duyguları geliştirirler.
• Kendisi dışındaki insanlarla yeterli iletişim kuramadıkları için hırçındırlar bazen saldırganlığı kendisine yönlendirebilirler.
• Yeniliklere açık değildirler, yeni şeyler üretmeleri zordur.
• Sürekli kusurları aranan çocuk streslidir ve stresliyken hata yapma olasılığı artar.
• Hata yapan kişileri affetmeyi bilmezler, hoşgörülü olamazlar, mükemmeliyetçi beklentileri olur, empati yapmada zorlanırlar.
• Kendilerine ve çevrelerindeki kişilere güvenmedikleri için kendilerine iyi davrananlara şüphe ile bakarlar ve toplumdan giderek uzaklaşırlar.
• Yardım duygusundan uzak, sinirli, inatçı, hırçın, uyumsuz olabilirler. Kurallara uymayan veya otoriteye boyun eğen, kendi duygu ve düşüncelerini ifade edemeyen bir kişilik geliştirebilirler.
Nurten Daniş
Çocuk Gelişimi- Eğitimi Danışmanı
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder